Contact | Nieuws
Laat de tekst voorlezen met ReadSpeaker Print pagina Increase Decrease text size 
 

Eline

Columns
Lidy
Joop
Eline
Ben
Tom
Faya, pup in opleiding
Zwemles TBK
Archief tot 2014

Onderwijs

Groot Klimmendaal
Frédérique wordt al sinds haar 2e levensjaar begeleid. In eerste instantie op de peuterrevalidatie van Groot Klimmendaal. Daar ging ze drie ochtenden per week naar een kleutergroepje, met als doel om zoveel mogelijk van haar ‘ontwikkelingsachterstand’ in te halen. Dit gebeurde door de inzet van o.a. twee zeer betrokken groepsleidsters, die met veel enthousiasme en geduld de kindjes in de groep begeleidde bij alles wat nodig was. Maar ook de fysiotherapeut, ergotherapeut, logopediste, maatschappelijke werkster, orthopedagoog en vast nog een aantal specialisten waren druk om ons meisje te begeleiden en alle achterstanden in kaart te brengen en zoveel mogelijk te beperken.

Mariëndaal
Tegen het einde van Frédérique’s derde levensjaar werd het tijd om haar naar school te laten gaan. Het advies werd Mariëndael (inmiddels Lichtenbeek) in Arnhem Noord (wij woonden toen nog in Arnhem).
Omdat wij vertrouwen hadden dat de mensen die Frédérique wekelijks zagen ook het beste onderwijs konden adviseren, werd het dus inderdaad Speciaal Onderwijs (cluster 3) in Arnhem Noord. Leerlingenvervoer werd geregeld en ze begon haar schoolopleiding. Ook hier werd ze weer begeleid door enthousiaste mensen met passie voor deze groep kinderen. En toch…. toch voelden wij ons er niet helemaal goed bij. Misschien omdat Frédérique toch een ander niveau had dan de meeste kinderen in haar klas. Of misschien omdat op school niemand bereid was om over onze zorgen te praten. In ieder geval begon het na ongeveer anderhalf jaar te knagen dat ze misschien niet helemaal op de juiste plek zat. En dan ook de twijfel of we het wel goed zagen. Want misschien wilde we de ernst van haar beperking niet zien. Misschien kon ze wel helemaal niet meer dan de kinderen uit haar klas. We hebben een tijdje in tweestrijd gezeten en zijn toen toch op ons gevoel afgegaan. Met een externe kinderpsycholoog hebben we een afspraak gemaakt en gevraagd of zij Frédérique wilde toetsen en een advies wilde geven over haar leerbaarheid. Omdat deze psychologe ook veel ervaring met onderwijs had, vroegen wij haar ook om advies omtrent de beste schoolkeuze.
De toetsen werden over een periode van enkele weken afgenomen en Frédérique werd in diverse situaties geobserveerd. Uiteindelijk kwam het oordeel van de kinderpsycholoog – ons gevoel klopte en het leek voor Frédérique meer dan haalbaar om naar Speciaal Basisonderwijs te gaan (een schoolvorm tussen Speciaal Onderwijs en Regulier Onderwijs in). Inmiddels woonde we in Elst.
De Vlinderboom
De school die ons werd geadviseerd, De Vlinderboom, bleek in Elst ook een schoollocatie te hebben. Na een uitvoerige kennismaking en gesprekken over Frédérique en haar ‘beperkingen’, vond De Vlinderboom het ook een goeie match en is Frédérique ingeschreven. Toen Frédérique bij De Vlinderboom begon was ze 7 jaar oud en herkende ze enkele letters van het alfabet. Aan het einde van haar eerste schooljaar kon ze lezen op AVI-3 niveau! We hebben dus nooit getwijfeld of we de juiste keuze hebben gemaakt…

Maar nu
Nu is Frédérique inmiddels 12 jaar en mag ze, leeftijdstechnisch, naar het vervolgonderwijs. En dan begint een nieuwe zoektocht. Vragen als welke school het beste past, welke school haar zo goed mogelijk zal begeleiden, en op welke school ze veilig zal zijn moeten dan worden beantwoord.

Voortgezet Onderwijs
De zus van Frédérique is inmiddels 11 jaar oud en gaat komend jaar naar groep 8. Ook zij gaat dus binnenkort naar het voortgezet onderwijs. Het advies in groep 7 luidt al om zoveel mogelijk scholen te bezoeken tijdens de open dagen, zodat ouders en kind een goed beeld krijgen van de school die het beste past. In groep 8 kan dan de definitieve keuze gemaakt worden. Ook al hadden wij nog geen duidelijk advies ten aanzien van niveau, zijn wij – op verzoek van onze dochter – van ongeveer 8 scholen naar de open dag geweest. Als moeder heb ik mijn ogen uitgekeken. Niet alleen over het aantal mensen die op de open dagen komen, maar ook over de scholen. De een had in ieder lokaal snoep staan, de ander overal verse boeketten bloemen en weer een ander slingers en ballonnen. En dan de ‘cadeaus’ die de kinderen meekrijgen – rugtasjes, sleutelhangers, pennen, stiften, zakjes snoep, en nog veel meer. Alles is erop gericht de kinderen te overtuigen dat de betreffende school de leukste, mooiste en/of beste is.

Geld bepaalt nu de keuze
Hoe anders is dat in het speciaal onderwijs… Hier worden de kinderen niet betrokken bij de keuze. Er is namelijk ook niet zoveel meer te kiezen…. Op De Vlinderboom hebben wij een gesprek gehad met de leerkracht, de intern begeleider en iemand van de Onderwijsspecialisten omtrent Frédérique. Daar werd aangegeven dat de keuze niet alleen gaat om wat het beste is voor Frédérique, maar ook om geld. Want hoewel wij misschien wel een voorkeur hebben voor Speciaal Voortgezet Onderwijs, krijgt Frédérique hier waarschijnlijk niet eens toestemming voor. En waarom? Omdat deze school duurder is dan andere scholen waar ze ook terecht kan. En het Ministerie van Onderwijs heeft besloten dat kinderen met speciale behoeften naar de ‘oplossing’ moeten die het minste kost. In ons geval is dat waarschijnlijk praktijkonderwijs.

Zelfstandig reizen
Momenteel gebruikt Frédérique leerlingenvervoer. In een vorige column heb ik al geschreven over onze fietsperikelen. Ik kan ook een artikel wijden aan zelfstandig reizen. Als Frédérique namelijk naar praktijkonderwijs moet, dan vervalt haar recht op leerlingenvervoer, omdat men dan verwacht dat ze een dusdanig niveau heeft dat ze zelfstandig kan reizen. In het geval van Frédérique is dat (in ieder geval voorlopig) nog niet zo. Dus we worden gedwongen om naar een school te gaan waar ze zelf niet kan komen. Dit levert natuurlijk weer een heel nieuw scala aan uitdagingen aan in onze gezinssituatie.

Jaartje Vlinderboom

Voorlopig is het (gelukkig!) nog niet zover. We hebben besloten, in overleg met de school, dat ze nog een jaartje op De Vlinderboom blijft. Ze doet het daar goed en heeft voldoende uitdaging. Ook op sociaal gebied is het goed als ze nog een jaartje in deze vertrouwde omgeving kan leren. Dus hebben we nog even om na te denken, scholen te bezoeken en te kijken hoe we deze volgende fase het beste in kunnen gaan. Het wordt een spannend jaar – twee meiden in de laatste jaar van de basisschool. En volgend jaar dus twee meiden die allebei naar de middelbare school gaan! We blijven voor beiden kijken en zoeken, tot we het gevoel hebben het beste gevonden te hebben. De praktische invulling qua vervoer komt daarna wel. Tot nu toe hebben we voor alle uitdagingen een oplossing gevonden, dus dat zal nu ook wel goed komen.
Voor nu ga ik genieten van de zomer en van twee jonge meiden die binnenkort aan hun laatste schooljaar beginnen op de basisschool. Het wordt vast een prachtig jaar! 


Nieuwe Fiets en Goúd

In het SGO blad van juni 2015 heeft u kunnen lezen over Frédérique, een meisje van inmiddels 12 jaar die geboren is met Niet-Aangeboren Hersenletsel. Frédérique kan heel veel dingen, maar er zijn ook een aantal beperkingen waar zij rekening mee moet houden als gevolg van haar hersenbeschadiging. Een daarvan is een sterk verminderd gevoel voor coördinatie en balans. Ze struikelt regelmatig over kleine dingen die ze niet ziet en loopt dus bijna continu met blauwe knieën…

Dit heeft natuurlijk ook invloed op andere activiteiten, zoals sport en beweging. Inmiddels hebben we een geweldige sport voor haar gevonden – Frédérique speelt namelijk in het G-hockey team van MHC Bemmel. Een fantastisch team met enthousiaste leden en nog-enthousiastere begeleiders! Met dit team heeft ze vorig jaar (toen ze net 2 maanden op hockey zat) al mee mogen spelen met de Special Olympics, die toen in Nijmegen werden gehouden. Wat een feest! Na een openingsceremonie in de Goffert met niemand minder dan Frans Bauer is er twee dagen fanatiek gehockeyd. Wat heeft ze genoten! En hoe leuk is het dan als je, met je team, ook nog eens een gouden mediale mee naar huis mag nemen…

Nog voordat ze ging hockeyen had Freek ook een andere wens: ze wilde graag fietsen op een “gewone” fiets. Sinds ze klein is fietst ze namelijk op een driewieler. En we hebben vanuit de Wmo prachtige exemplaren gehad, maar het blijft een driewieler. Met een zusje die wel ‘gewoon’ kan fietsen is de drempel snel gelegd. In overleg met de St. Maartenskliniek is er (inmiddels 2 jaar geleden) een traject ingezet om dit te gaan proberen. Eerst een aantal manden fysiotherapie om het romp en balansgevoel te versterken. Daarna, inmiddels met een fantastische fysiotherapeute uit Elst, begonnen met fietsen. Maar dat gaat natuurlijk niet zomaar. Er moest een fiets komen – uiteraard met twee wielen – die de fysio kon begeleiden en vasthouden. Vol goeie moed zijn wij naar Wels 2Wielers in Driel gegaan. Een passende tweedehands fiets was zo gevonden. Thuis is deze op het bagagerek voorzien van een houten plank met een bezemsteel en klaar was de (zelf aangepaste) fiets.

Ruim anderhalf jaar heeft het geduurd. Iedere woensdag kwam de fysio en iedere woensdag werd er gefietst, waarbij de fysio Frédérique begeleidde middels de bezemsteel. De bewoners van de Haydnstraat hebben haar vaak voorbij zien komen… Enfin, na anderhalf jaar kwam het bericht: Frédérique kon los fietsen! Wat een mijlpaal! En wat een doorzettingsvermogen (van zowel haarzelf als de fysio….). Het technisch fietsen is echter stap 1. Nu moest Frédérique vooral oefenen en meters maken, om gevoel voor afstand, remmen en starten en het verkeer te krijgen. En dat kan niet zomaar door even naar het dorp te fietsen. Dus volgde stap 2: fiets en Frédérique in de auto, mama op de fiets er achteraan en op naar Park Lingezegen. Daar rondjes met haar fietsen op de prachtige paden, die voor dit doel echt ideaal zijn. Maar dan…. Het introduceren van verkeer en bijzondere situaties is op Lingezegen niet zo makkelijk. En dus kwamen op stap 3: samen fietsen, waarbij ik haar de verkeersregels kan leren en controle heb over het remmen. En hoe kan dat beter dan op een tandem?

Dus zijn wij eind vorig jaar in de telefoon geklommen om met de gemeente te overleggen. Ons voorstel aan hen was om de driewielfiets in te ruilen voor een tandem. Dit geeft ons de kans om samen te oefenen en we kunnen dan direct samen vanuit huis de weg op. Na twee overleggen met de gemeente was de kogel door de kerk: ons voorstel was akkoord voor de periode van één jaar, waarna de gemeente de situatie opnieuw wil bekijken en beoordelen. Een redelijk voorstel, dus wij gingen graag akkoord. Eind december is de fiets (gelukkig elektrisch, want tandemfietsen is best zwaar) geleverd. En wat zijn wij er blij mee! We kunnen niet wachten om de weg op te gaan en Elst per fiets samen te gaan ontdekken. We wachten nu alleen op iets warmer weer…


Frédérique is een meisje van 10 jaar die vanwege een hersenbeschadiging op diverse vlakken uitdagingen ondervindt. Na vele onderzoeken, afwegingen, gesprekken en het doorzetten van onze wensen ten aanzien van onze dochter, zit ze inmiddels op een SBO school in Bemmel en ontwikkelt ze zich beter dan we ooit hadden durven dromen. Maar ze is al zo lang moe. En ze heeft meer dagen in de week hoofdpijn dan niet. En dat is vervelend. Voor haar. Want ze wil zo graag van alles doen, maar is te moe en belabberd… Vroeg naar bed of thuishouden van school helpen niet. Dus op naar de dokter.

Medische molen

Enkele maanden geleden zijn we dus weer terecht gekomen in de medische molen. Alle onderzoeken die er maar zijn te bedenken zijn uitgevoerd en er is gelukkig geen medische oorzaak gevonden voor haar klachten. Dus zijn we doorverwezen naar de fysiotherapeut, de ergotherapeut en de logopediste. En rijden we braaf alle afspraken af, ondanks dat Frédérique na school het liefst wil liggen op de bank. Maar niet zonder resultaat! De fysio heeft geconstateerd dat ze een slechte houding heeft (en een lichte scoliose) en is begonnen met oefeningen en massage tegen de hoofdpijn. Sinds de eerste behandeling is de hoofdpijn frequentie van bijna iedere dag naar hooguit één of twee keer per week veranderd! De ergo heeft gezien dat Frédérique, die al een hele lage spierspanning heeft, heel veel energie kwijt is aan het goed rechtop blijven zitten. Zij denkt dat dit haar zo veel energie kost, dat er dan maar weinig overblijft om andere activiteiten nog te doen. En dus komt er (hopelijk) een nieuw hulpmiddel voor Frédérique. Een speciale stoel die haar uitstekend ondersteunt en die haar lichaam in een natuurlijk juiste zithouding dwingt. De gedachte is dat als zij hier zelf geen energie voor hoeft te leveren, dat ze dit dan weer kan besteden aan andere dingen. We hopen het zo!

Twee trajecten gestart

Voor school is er inmiddels een aanvraag ingediend voor de stoel (met bijpassend, kantelbaar bureau) via het UWV. Traject 1 is hiermee in werking gezet. Hopelijk krijgen we over circa 8 weken een positieve uitslag en kunnen de meubels geleverd worden. Thuis is een goede stoel echter minstens zo belangrijk. Maar daar gaat het UWV niet over. Dus dacht ik een Wmo aanvraag te gaan doen bij de gemeente, aangezien de speciale driewielfiets van Frédérique ook via de Wmo is gekomen. Maar….nee. Sinds 1 januari moet een ‘zitvoorziening’ via de zorgverzekeraar worden aangevraagd (dit loopt via de Zorgverzekeringswet). En de verzekering beslist of we thuis ook een stoel krijgen. Om de kans van ‘slagen’ het grootst te laten zijn, is er inmiddels een pakket aan informatie aan onze verzekering opgestuurd. Een offerte van de leverancier, een brief van de fysio, een brief van de ergo, een onderbouwing over de effecten die deze stoel zou moeten hebben en een verwijzing van onze revalidatiearts (ook met omschrijving van de noodzaak). Traject 2 is dus ook gestart. En nu afwachten… Ik kan nergens vinden wat de reactietijd moet zijn bij een Zvw aanvraag, dus kijk iedere dag met spanning uit naar de post. Ondertussen houden wij een dagboek bij voor Frédérique om haar vermoeidheid nog beter in kaart te brengen en te zien of er een patroon te ontdekken is. Haar juf, wij als ouders en Frédérique zelf vullen allemaal een eigen dagboek in en geven aan wat wij zien en merken. Eind van de maand wordt dit verder bekeken. Wie weet kunnen we nog meer doen om haar te helpen. Voor nu duimen we op twee positieve uitslagen en hopen we dat ook de ergo gelijk krijgt!

 
Sociale Media
Volg ons op Facebook Test Bushaltes Driel SGO SGO
Actueel
20-11-2017
SGO Nieuwsblad december 2017
 
25-05-2016
Help ons papier besparen