Contact | Nieuws
Laat de tekst voorlezen met ReadSpeaker Print pagina Increase Decrease text size 
 

Ben

Columns
Lidy
Joop
Eline
Ben
Tom
Faya, pup in opleiding
Zwemles TBK
Archief tot 2014

Als Gehandicapte een paar dagen weg

Als ex inwoner van Renkum, hebben wij een soort club van oud Renkummers In het leven geroepen.
Dat betekent dat we een keer of vijf/zes per jaar bij elkaar komen op verschillende adressen, meestal om gezellig met elkaar te eten. Van de elf personen wonen er nog vijf in Renkum en de rest niet meer. Ook gaan we weleens een paar dagen met elkaar weg, dat wordt dan door twee personen geregeld, die ervoor zorgen dat ik als invalide ook mee kan.

Terschelling
Zoals het geplande uitje in 2016 naar Terschelling, onze vrienden hadden uitgezocht of het hotel wel geschikt was voor rolstoelers. Daar werd bevestigd dat dit prima zou kunnen.
Helaas werd door een tragisch ongeval in onze vriendenclub het weekend Terschelling afgeblazen.
Buiten de club van Renkum heb ik nog een hele goede vriend overgehouden uit mijn diensttijd. Laatst bedachten we dat we al vijftig jaar bevriend waren.
Dat vonden we wel iets om te vieren en het leek ons een leuk idee om een paar dagen met zijn vieren weg te gaan. Omdat de reis naar Terschelling ooit al uitgezocht en geschikt bevonden was voor mij, besloten we die bestemming te kiezen.

Langzame Veerboot
Zo gezegd zo gedaan, mijn vrouw zou zorgen dat alle reserveringen voor de boot en hotel geregeld werden. Zo kwamen we er achter dat ik niet met de snelboot mee kon. Ik moest de langzame versie nemen. Dat ging prima, die langzame boot kon ik zo met mijn handbike oprijden.

Creatief regelen
Bij aankomst in het hotel zagen we onze kamer en hadden we meteen al zoiets van, “dit worden weer dagen van veel creatief regelen”.

Badkamer
Wat we vaker meemaken is dat de badkamer voor mij niet goed te gebruiken is, daar is meestal te weinig ruimte. Even tussendoor, ik heb een dwarslaesie en een geamputeerd linkeronderbeen, dus staan is voor mij onmogelijk. De beugels bij het toilet zijn voor mij overbodig. Als ik op reis ga neem ik altijd een toiletstoel mee, maar die kon niet over het toilet. Elke dag begint bij mij al met een darmspoeling.
De douche was mooi en modern, maar had een drempel van vijftien centimeter dus douchen was niet mogelijk. Mijn vrouw, die mij al tien jaar verzorgd, had al uit voorzorg een plastic tafelkleed mee genomen in verband met spatten.

Bedden
De bedden zijn vaak te laag. Dan vragen we of er een tweede matras op kan, zodat de hoogte van het bed hetzelfde is als die van de rolstoel. Dus met een beetje nadenken kwamen we er wel uit.
De toegang naar het eetgedeelte van het hotel was voorzien van een ramp, dus dat was goed verzorgd.

Uit dit verhaal blijkt maar weer dat als we een paar dagen uit willen, met veel dingen rekening moeten houden.

Winkelen
Tijdens het schrijven van dit verhaal denk ik direkt aan voorzieningen in het algemeen.
Het gebruik van toiletten is zeer moeilijk, vooral als we een dagje gaan winkelen in de stad.
Met uitzondering van de winkelcentra, daar zijn over het algemeen wel goede invalidentoiletten.
Gelukkig zijn er steeds meer systemen om de urine tijdelijk op te vangen.

Maar, na al deze opsommingen van ongemakken die we tegenkomen, genieten we toch altijd van deze leuke dagen.

Ben

Mijn APK

Dus ging ik op weg naar de St Maartenskliniek, voor de jaarlijkse controle op mijn gezondheid.
Dan kom je in een tijdsbestek van enkele uren bij de mensen die jou, in de tijd van je revalidatie onder behandeling hadden. Dat zijn er dan ongeveer 4 à 5, met elke keer een gesprek van een half uur. Je wordt gewogen en er worden vragen gesteld over ontlasting en urine.

De ergotherapeut keurde mijn rolstoel helemaal af. Ik gebruikte deze rolstoel al negen jaar, maar  volgens hem voldeed hij niet meer, mijn houding is niet meer je van het. Ook vond ik dat mijn volgende stoel wel leuningen zou mogen hebben. Want negen jaar zonder leuningen (op eigen verzoek) was voor mij wel genoeg. De hele dag je zelf rechtop houden vond ik moeilijk worden. Er werd een afspraak met RSR Revalidatie Service gemaakt en er kwam iemand langs bij de St Maartenskliniek met een aantal showmodellen. Samen met de ergotherapeut werd bekeken wat voor mij de geschikte rolstoel zou zijn.
Nadat de keuze gemaakt was werd de fabricage in gang gezet. De veranderingen aan de rolstoel waren leuningen, een verstelbare rugleuning en een extra asgat. Bij het handbiken kan het wiel in het achterste asgat. Zo wordt de wielbasis langer, er is meer grip met het voorwiel op de weg zodat je niet meer slipt.

Maar voor het zo ver was ben ik eerst naar de firma O4WHEELCHAIRS geweest waar de maten  opgenomen werden. Daar  reed ik in verschillende demo stoelen tot ze uiteindelijk volgens dhr Michiel Raterink (sales), de goede stoel voor mij vonden. Die mocht ik mee naar huis nemen, om hem twee weken uit te proberen. Omdat de stoel mij heel goed beviel, werd die voor mij besteld.

De rolstoel werd door Marius van de firma RSR bij ons thuis in Andelst afgeleverd.
Afgesproken was met O 4 WHEELCHAIRS dat ik heel graag eens een kijkje in hun fabriek wilde nemen. Zo ontmoette ik daar de General Manager, dhr Stef Beumer. Hij nam alle tijd en onder het genot van een bakje koffie legde hij uit hoe ze daar rolstoelen bouwen met allerlei speciale aanpassingen die per persoon verschillen. Als je denkt dat de buizen en pijpen op de knie gebogen worden dan heb je het mis. Ik zag hightech machines, computer gestuurd. Ik viel van de ene in de andere verbazing.

Nu ik dit artikel schrijf heb ik al een tijdje mijn nieuwe rolstoel waar ik uiterst tevreden over ben.

Mijn ervaring is dat O4 WHEELCHAIRS mij een geweldige rolstoel heeft geleverd en een bedrijf  is waar terdege rekening wordt gehouden met je wensen en je op een prettige manier geholpen wordt.

SCHRIJVEN IN DE ZONNESCHIJN

De vakantie van 8 dagen alweer bijna achter de rug, waar we op gehoopt hadden, hebben we ook gekregen heerlijk weer, elke dag zon.

Het was wel 925 km rijden, maar dan heb je ook wat. Prachtige omgeving zo ongeveer 20 km van de zee, leuke camping en een aangepast chalet waar je, als persoon in een rolstoel je prima kan bewegen. We verbleven in een van de twee chalets die op de camping staan van de Edwin & Frank Schut Stichting,uit Zetten.

Het leek wel of we op een camping in Nederland stonden, veel Nederlanders dat kwam natuurlijk door de meivakantie, wij hadden dan ook onze drie kleindochters meegenomen.


Die hebben zich daar prima vermaakt onder andere in het mooie zwembad ( binnen- en buitenbad ), elke dag de geitjes voeren en nog vele andere mogelijkheden op de camping.
Dit gebied is zo goed als vlak, dus voor fietsers met of zonder elektrische ondersteuning is het hier goed vertoeven.  Oplaadpunten voor de fietsen zijn me hier niet opgevallen, we hebben dan ook maar n enkele fietser kunnen spotten.

Voor de Nederlandse  gasten is er een Nederlands echtpaar die op de camping wonen, dus als er problemen zijn of je hebt ergens hulp bij nodig kun je ten alle tijden een beroep op hun doen.

Mijnheer de Jong (dat is z n naam) kan je ook van alles vertellen, over de omgeving, bezienswaardigheden, wat leuke plekjes zijn om naar toe te gaan, zoals de mooie boulevard  in Les Sable d*Olonnes met leuke winkeltjes en eetgelegenheden, terrasjes.met uitzicht over de zee
of n gezellige markt.

De route naar de Vendee is makkelijk te rijden. maar als je regelmatig even pauze neemt ben je toch wel zo’n twaalf uur onderweg. We waren daar nu in het voorseizoen dus heel rustig, we gaan nu in augustus weer terug dan zal het ongetwijfeld wat drukker zijn, het is ons prima bevallen en kunnen dan ook niet wachten om daar weer heen te gaan.


Dan gaan de fietsen mee dus kunnen we de genieten van de prachtige omgeving en de leuke Franse dorpjes.                                                                                                            

Ben

De dag van iemand met een dwarslaesie

Als je vier keer per jaar een verhaal schrijft voor het blad, moet het gek gaan dat je daarvoor geen onderwerp hebt. Alleen deze keer is dat wel zo en dat is dan ook voor de eerste keer dat ik geen flauw benul heb wat ik zou moeten schrijven. Dus dacht ik na een paar dagen van denken: ‘laat ik maar eens een dag gaan beschrijven van iemand met een dwarslaesie, die recent een been amputatie heeft ondergaan.’ Deze dag wordt beschreven zonder bezoeken aan artsen, een normale dag thuis.
De dag begint om 8 uur. Dan word ik wakker en begin ik met een hand vol medicijnen. Na het ontbijt ga ik naar de badkamer voor een darmspoeling; dit duurt ongeveer 1 uur en 15 min. In die tijd lees ik de krant op mijn gemak uit. Daarna ga ik onder de douche, waarbij mijn vrouw mij helpt. Tandenpoetsen en scheren doe ik zelfstandig. Vervolgens ga ik terug naar de slaapkamer om aangekleed te worden; dat gebeurt geheel op mijn bed.

Het verhaal wat ik nu heb geschreven is een gewone dag, dus zonder hindernissen of doktersbezoeken. Zo ben ik rond 11 uur of half 12 klaar. Dan ga ik nog katheteriseren om mijn blaas leeg te maken, dat doe ik ook zo’n 6 keer op een dag. Als alles gedaan is ben ik klaar om de dag te vervolgen met dingen die we zelf inplannen. Na de lunch ga ik als het weer het toelaat fietsen. Ik koppel daarvoor mijn handbike aan mijn rolstoel en ga een paar uur op weg. Als je al die uren bij elkaar op gaat tellen, zit ik vele uren op mijn achterwerk waardoor ik zeer getergd word door zenuwpijnen.
Aan het einde van de dag ga ik samen met mijn vrouw wat boodschappen doen of nog een bezoekje brengen bij kennissen. Als we ‘s avonds ergens heen gaan, ga ik op de middag op bed rusten, anders houd ik dat niet vol. Te lang zitten is een straf voor mij, de zenuwpijnen gaan opspelen.
Het leven van een invalide gaat niet over rozen. Ik kamp met veel pijnen en andere mankementen. Zo nu ook weer een blaasontsteking, waardoor ik nog meer pillen bij de dagelijkse hoeveelheid heb gekregen (en normaal zijn het er al zo ongeveer 25 stuks).
Ben Bakker

7 Jaar….

Op 8 september 1947 werd ik geboren in Renkum. Een wolk van een jongen, 8 pond schoon aan de haak. Daar begin je dan aan je leven, eerst de kleuterschool. Dan de lagere school en aansluitend de ambacht school. Hierna moest er gewerkt worden, dus met vijftien jaar kon je aan de bak. Dit ging door tot mijn negentiende jaar. Toen moest ik opkomen voor mijn nummer. Eenentwintig maanden werken voor de koningin, waarvan veertien maanden in het buitenland. 

Het was een prachtige tijd, maar nu moest er weer gewerkt worden. Door mijn opleiding was ik voor mijn diensttijd in het schildersvak terecht gekomen en ik had hier ook nog een paar jaar als decorateur gewerkt. Na mijn diensttijd ben ik weer het schilderwerk ingegaan bij hetzelfde bedrijf als waar ik ben begonnen. Dit was wel wat voor mij, schilderen door heel het land met een oud rammelend Volkswagen busje. De hele dag op pad met een stuk of 6 /7 schilders. het werk ging maar door en door en zo ook ongemerkt de slijtage van je lichaam, die sluipt achter je aan.

Na veertig jaar werken, kreeg ik in het jaar 2000 een hartinfarct. Na een half jaar werd ik weer gezond verklaart en kon ik weer aan het werk. Zeven jaar later in 2007 werd ik getroffen door een aneurysma. Dat was een beste klapper. Overleeft heb ik het wel, maar ik zal de rest van mijn leven verder moeten met een verlamd onderlichaam. Door het aneurysma heb ik een dwarslaesie gekregen. Dit soort dingen gebeurt bij mij om de zeven jaar, want vanaf kerst lig ik in het Radboud ziekenhuis voor een onderbeen amputatie, dat heeft tussen kerst en oud en nieuw plaats gevonden. Dus ik kijk nu weer zeven jaar vooruit, maar het leven met een verlamd onderlichaam en een amputatie is wel degelijk mogelijk. Maar je moet wel weer even zoeken naar de goede balans.

P.S. en natuurlijk een bedankje voor het mooie boeket bloemen die ik heb mogen ontvangen van het SGO.

Uitje naar Burgers Zoo, door de Zonnebloem geregeld op kosten van het Nuon

Het was op een zaterdag . Er waren verschillende mensen uitgenodigd .Een gezin met 3 kinderen,waarvan de vader in n rolstoel zat. Een oudere meneer in rolstoel met z'n vrouw en dochter. Een jonge dame in elektrische rolstoel met begeleidster. En ik Ben Bakker in rolstoel samen met mijn vrouw. Het weer was geweldig en aangezien de route op het park van Burgers zoo nogal heuvelachtig is, had het Nuon 4 medewerkers geregeld die zich bezig hielden met het duwen van de rolstoelen , dus de dames waren dus mooi vrij en konden dus ook volop genieten van alles wat daar te zien was. We gingen naar verschillende locaties ,waar we steeds gefotografeerd werden. En ook af en toe werd er een interview afgenomen door een dame van de Zonnebloem. We werden getrakteerd op koffie met gebak en op z'n tijd n drankje. Aan het einde van de dag gingen we voldaan naar huis en zullen nog vaak aan deze dag  terug denken. Met dank aan het Nuon die deze dag prima georganiseerd had.

Een week op vakantie in Frankrijk in de Dordogne

Een kans voor ons om weer eens in het land te zijn, waar we zo van houden. Vroeger gingen we elk jaar met de caravan naar Frankrijk. Naar een camping aan het meer van Annecy, elke keer naar dezelfde camping omdat onze kinderen het daar helemaal geweldig vonden, wel 15 jaar op een rij.

Toen de kinderen niet meer mee gingen zijn An en ik een jaar of zes met de camper door heel Frankrijk  getrokken. Vanaf 2007 toen ik invalide werd hebben we de vakanties doorgebracht in Turkije in ressorts waar het ook prima vertoeven is , maar de vakanties in het mooie Franse landschap zijn we nooit vergeten.

Maar toen ik in het SGO nieuws van maart dit jaar de advertentie las, aangepaste chalets in Frankrijk te huur en dan ook nog met korting als je ging boeken naar aanleiding van de advertentie in dat blad, hadden mijn vrouw en ik gelijk zo iets van als we dit eerder geweten hadden we onze vakantie niet geboekt voor Turkije.

Maar we besloten om, als het nog mogelijk was , een weekje te gaan, om te kijken hoe het daar was. We zijn gaan kijken op internet en gaan bellen met de Edwin & Frank Schut Stichting. En ja hoor, van 17 mei tot 25 mei was er nog een chalet vrij . De voorzitter van deze Stichting hebben we een aantal keren aan de telefoon gehad en gemaild .Hij was zeer vriendelijk en behulpzaam, we kregen een volledige routebeschrijving tot aan het chalet. De chalets van de stichting zijn aangepast 2x een hoog en laag bed , toiletstoel, en ruim genoeg om met de rolstoel in te kunnen bewegen. Wij zijn nu in de Dordogne geweest, maar de stichting heeft ook nog chalets aan de kust in de Vendee.
Wij gaan zeker nog n keer naar een chalet aan de kust want het is ons prima bevallen.

Website van de Stichting www.schutstichting.com nbsp;    tel.0488-453454.

Uitje naar Burgers Zoo, door de Zonnebloem geregeld op kosten van het Nuon

Het was op een zaterdag . Er waren verschillende mensen uitgenodigd .Een gezin met 3 kinderen,waarvan de vader in n rolstoel zat. Een oudere meneer in rolstoel met z'n vrouw en dochter. Een jonge dame in elektrische rolstoel met begeleidster. En ik Ben Bakker in rolstoel samen met mijn vrouw. Het weer was geweldig en aangezien de route op het park van Burgers zoo nogal heuvelachtig is, had het Nuon 4 medewerkers geregeld die zich bezig hielden met het duwen van de rolstoelen , dus de dames waren dus mooi vrij en konden dus ook volop genieten van alles wat daar te zien was. We gingen naar verschillende locaties ,waar we steeds gefotografeerd werden. En ook af en toe werd er een interview afgenomen door een dame van de Zonnebloem. We werden getrakteerd op koffie met gebak en op z'n tijd n drankje. Aan het einde van de dag gingen we voldaan naar huis en zullen nog vaak aan deze dag terug denken. Met dank aan het Nuon die deze dag prima georganiseerd had.

Decoratieve Schilder

Na de verschillende artikelen over wat dan ook, zal ik deze keer eens wat schrijven over mijn werkleven. Op de lagere school was het de leerkrachten al opgevallen dat ik goed kon tekenen. Op de LTS in Wageningen, wou ik graag reclame tekenaar worden maar moest ik eerst 1 jaar voorbereiding en 2 jaar schildersklas doorlopen. Om vervolgens daarna nog een jaar het reclame tekenen te kunnen doen. Na de LTS was het niet makkelijk om een baan in die richting te vinden, te jong en geen ervaring. Niet werken en thuis zitten was er toen niet bij, dus ben ik als leerling huisschilder begonnen. Maar mijn baas kreeg lucht van het feit dat ik aardig kon tekenen en letters kon zetten. Dat betekende dat ik al op mijn zestiende jaar als decoratieschilder werd aangesteld met een eigen kantoortje en tekentafel. Het decoratiewerk bestond uit het werken met bladgoud, het letters zetten op bedrijfsbusjes, etalageruiten en schuttingen. Dat gaat tegenwoordig wel anders, maar toen moest dat allemaal met de hand en het penseeltje gebeuren.Op mijn negentiende moest ik in militaire dienst. Na 21 maanden kwam ik weer terug in Arnhem en had toen geen zin meer in dat decoratiewerk en ben als schilder begonnen, lekker overal naar toe en veel buiten. Maar het creatieve is nooit verdwenen maar dat doe ik dan als hobby. In opdracht van mijn baas moest ik toen een schild ontwerpen en schilderen. De directeuren van het bedrijf waren medeoprichters van de carnavalsvereniging “De Dolle Instuivers” in Renkum.Tussen de bedrijven door kreeg ik van de vereniging  de opdracht om iets te schilderen en die werkzaamheden doe ik nu ook nog, nu ik in de rolstoel zit. Decorstukken en andere wandversieringen. Misschien ga ik nog een nieuwe bühne ontwerpen, maar dat is nog even afwachten. De nieuwe carnavalswagen van dit jaar voor de Raad van Elf is al bijna af. Bij de aanstelling van een nieuwe prins, wordt er altijd een nieuw schild gemaakt met afbeeldingen die zowel met de prins maar ook met zijn page te maken hebben. Deze werkzaamheden doe ik al meer dan 33 jaar.De gegevens van het schild worden aan mij gegeven en ik maak daar dan een mooi geheel van.De nieuwe prins is ook niet bij mij bekend, dat wordt geheim gehouden. Ooit heb ik een schildje moeten maken met Feyenoord en Vitesse er op. Nou, ik dacht wie kan die nieuwe prins zijn? Bleek het later mijn eigen buurman te zijn.
De schildjes blijven eigendom van de prins. Alleen is er één schildje dat op de bühne hoort, dat is al zeker 45 jaar oud .Al met al ben ik blij dat ik nog hobby's heb en dat ik deze, al zit ik in een rolstoel, nog met veel plezier kan uitvoeren. Want de bekende bloemen waar je achter kan gaan zitten, blijven hopelijk voor mij nog heel lang weg.

VAKANTIE 2013 IN EEN FANTASTISCH HOTEL IN TURKIJE

Al vroeg in het jaar hadden we weer onze vakantie geboekt, omdat we uit ervaring weten dat er toch weer het een en ander geregeld moet worden voor we onbezorgd op vakantie kunnen gaan.
Dit jaar hadden we besloten om deze vakantie naar een ander ressort te gaan, dit ressort was gespot door een familielid die het omschreef als een ressort goed voor mensen in een rolstoel. Ook dit jaar waren er weer de nodige telefoontjes en veel papierwinkel voor nodig om het allemaal te regelen. We hadden dan ook best nog wat vragen i.v.m. het meenemen van de toilet stoel, of we bij het inchecken weer gelijk de rolstoel af moesten geven of hem mee mochten nemen tot aan het vliegtuig, extra beenruimte en zo nog wel meer dingen .Die extra beenruimte is elk jaar weer een heet hangijzer, altijd aangevraagd maar nooit gekregen. Maar wat schept onze verbazing, een berichtje van het reisbureau dat het dit jaar waarschijnlijk zou lukken .
En ja hoor op de papieren stond vermeld , extra beenruimte .dus dat zag er goed uit.

Zoals gewoonlijk zorgden we ook deze keer dat we heel vroeg op Schiphol waren om in te checken, en de toiletstoel in te leveren want die moeten we ergens anders afgeven. Met al dat gedoe worden we geholpen door onze dochter die al jaren als stewardess bij de KLM werkzaam is. Aan medisch materiaal neem ik ook 15 kg mee, inclusief mijn medicijnen, dit alles neem ik mee als handbagage zodat ik het steeds bij me kan houden en het niet kwijtraak. Mensen met een beperking mogen als eerste instappen. En ik krijg dan nog extra hulp van de tildienst die beuren mij dan in mijn stoel.dat werkt altijd perfect. Dit jaar stonden er twee slanke dames zonder spierballen voor me, maar voor dat ik het in de gaten had zat ik al op de eerste rij. Prima vlucht toen uitstappen in Antalya, even een iets andere aanpak als in Nederland, maar ze doen zeker hun best.

Ik wil nog vermelden dat mijn rolstoel zeer goed behandeld werd. Tot onze grote verbazing kreeg de taxichauffeur, twee koffers, toiletstoel, rolstoel, 2x handbagage en onszelf in de taxi.
Hotel Baia Lara is een heel mooi, maar vooral heel schoon hotel (5sterren plus). En zeer geschikt voor mensen in een rolstoel om hun vakantie door te brengen. De invalidentoiletten waren net als de badkamer prima in orde. Ook was er n tafel in het restaurant speciaal gereserveerd voor mensen met een rolstoel .En op het strand waren er speciaal plaatsen voor rolstoelers .
Na een verblijf van 15 dagen moest er weer aan de terugreis begonnen worden. Vroeg naar het vliegveld, als eerste voor de incheckbalie zodat we weer op de eerste rij in het vliegtuig zaten.
Dus prima weer, geweldig hotel, vriendelijke mensen, dat alles samen maakte dat wij een fantastische vakantie hadden.
Dus volgend jaar maar weer naar hotel Baia Lara
Ben

 


TWENTSE  ROLSTOELVIERDAAGSE AFGELAST

Een aantal weken voor 23 juli begon het bij mij te kriebelen, er moest toch nog wel veel geregeld worden. Alle benodigde papieren en 2 medailles waren al gauw bij elkaar gepakt.
Trainen doe ik gewoonlijk een paar keer per week. Controles  in verband met de rolstoel waren ook gedaan, een afspraak met de firma Roam in Ammerzoden i.v.m. een slechte voorband en het afstellen van mijn derailleur hebben we in de week voor de vierdaagse nog kunnen regelen.


Dus wat hield ons nog tegen. Op zondag en maandagmorgen de auto ingepakt, is voor mijn vrouw toch altijd weer een hele klus. Het zijn niet alleen de koffers, maar ook haar fiets mijn bike, toiletstoel en de spullen voor de verzorging.

Het zat er allemaal in, even nog onze zoon gedag zeggen en toen kregen we telefoon.
Mijn zwager had op de radio gehoord dat de rolstoel vierdaagse was afgelast vanwege de hitte.
De organisatie achtte het, met het oog op de voorspelde hitte, medisch absoluut niet verantwoord.  De gezondheid van onze deelnemers gaat boven alles, zegt voorzitster Saskia Ros.
Niet leuk dus, maar we hebben besloten om toch naar Delden af te reizen, want het hotel hadden we al besproken.

Op maandagavond 22 juli zijn er nog wel enkele wedstrijden gehouden voor het Nederlands kampioenschap. En ook de festiviteiten in de sporthal zijn grotendeels doorgegaan.
Er waren nog heel wat gehandicapten die toch gekomen waren en ze hebben op eigen initiatief nog wat fietstochtjes gemaakt.

In Delden wonen ook nog oude wielervrienden van ons, die zonder dat wij het wisten meerdere mensen van die club opgetrommeld hadden. We zijn met zijn allen gaan fietsen door het mooie Twentse landschap. Het weer was fantastisch dus toch nog genoten van een leuke fietstocht.

De gebroken rugleuning van mijn rolstoel heeft het nog net gehouden, dus bij terugkomst op maandag even naar Elst gefietst en naar Jens gegaan of ik een afspraak kon maken.
Ze bekeken de schade en hebben het ter plekke kunnen maken (klasse).

Ben

Soldaat van Oranje, de musical

Na vele malen gezegd te hebben dat we daar beslist naar toe moesten, is het er dan toch van gekomen. Ook omdat we van veel mensen hadden gehoord dat het fantastisch was. De gegevens die we hadden, dat dit geheel in een oude vliegtuighangaar plaats zou vinden, leek ons spannend.

Op 15 maart 2010 werden de sleutels van de hangaar door staatssecretaris van defensie Jack de Vries overhandigd aan de producenten. Dit was maar 7 maanden voor de première. De audities hebben een maand geduurd, ongeveer 1000 mensen zijn de revue gepasseerd. En op 30 oktober ging in aanwezigheid van koningin Beatrix de musical in première. Er zijn 1100 zitplaatsen in de zaal, waarvan 4 rolstoel plaatsen.
Het gedeelte waar de toeschouwers zitten draait rond, naar de verschillende decors die rondom opgebouwd zijn. De ene keer had je het idee dat je in Nederland was en de andere keer waande je je in Engeland. Het is echt geweldig om te zien.
Door het succes van deze musical, is de einddatum al verschillende keren verschoven en is er al 3 keer een nieuwe cast ingezet. Dat zo iets gerealiseerd kan worden hou je echt niet voor mogelijk, de zee met echt water en golven. En een prachtige zonsondergang. Ja zelfs op het eind een echte Dakota, waarin koningin Wilhelmina weer naar Holland terug keert.

Het geheel bij elkaar is een fantastisch gebeuren en ben ik blij dat ik het heb mogen zien.Het is zeker een aanrader.
Als U in een rolstoel zit moet U wel telefonisch reserveren.
De TheaterHangaar ligt achter de duinen van Katwijk bij Leiden

Voor meer informatie kunt u ook kijken op de website www.soldaatvanoranje.nl  
 
Ben Bakker


december 2012

Op bezoek bij meneer en mevrouw Baars en “hun eierbakmachine”

Meneer Baars is als boer geboren. Naast het harde werken heeft hij altijd spullen verzameld en allerlei constructies uitgevonden onder andere voor beregening. Maar ja, dat doe je niet allemaal op een halve morgen. Weken van 80 uur waren toen heel normaal. Het krijgen van een hartprobleem was daar het gevolg van. Daardoor kon hij niet meer op de boerderij werken en hoefde geen regenconstructies meer uit te vinden. Maar in de jaren voor het hartprobleem had hij al heel veel verzameld. Had hij geen hartprobleem gekregen dan was hij nu ongetwijfeld nog steeds verschillende constructies voor de beregening aan het uitvinden. Dus ging ik een middag met de Zonnebloem naar de uitvinder van Wely. In een gezellige ruimte werden we ontvangen met koffie en koek. De tafel zelf was ook weer een uitvinding op zich, want toen er aan een hendel werd gedraaid, kwamen er overal kop en schotels te voorschijn die dan meteen op hun plaats stonden. Tijdens de koffie legde de heer en mevrouw Baars het een en ander uit over wat ze ons allemaal zouden laten zien. Hij vertelde over zijn verzamelwoede van allerlei spulletjes uit de jaren dertig. Na de koffie werd de groep in tweeën gedeeld aangezien we ongeveer met een man of twintig waren. De ene groep ging met de heer Baars mee en de andere met mevrouw Baars. Hij maakte heel veel kleine orgeltjes die hij van oude stoelen en andere houten onderdelen maakte. Uiteraard was dit niet alleen mooi, maar kwam er ook nog muziek uit. Voorlopig kan hij nog even vooruit met zijn verzamelde spullen want meneer Baars zegt “Ik gooi nooit wat weg.”

In de ruimte waar we nu de rondleiding kregen hangen erg veel oude reclameborden en er staan veel meubels uit de goede oude tijd. Meneer Baars vindt dat alles er nog fantastisch uit ziet en hij kan zich nog goed herinneren dat hij hier zaken deed met grote multinationals. In de twee loodsen zie je allemaal oudjes, zoals veel oude tractoren en oude auto’s die netjes onderhouden zijn.  In de loodsen staan daarnaast fantasie voertuigen, ook weer gebouwd van oude onderdelen. Onder andere zijn de wieldoppen gemaakt van oude granaathulzen.

Binnen heeft de familie Baars een grote verzameling van oude artikelen. Voornamelijk uit de jaren dertig. Radio’s, kinderwagens en een grote verzameling oude fietsen. Enkele fietsen hebben een verleden, waarbij de oudere mensen uit de groep nog wisten wie er op gereden had. Verder lagen er veel kleine dingen die vroeger nog gebruikt werden. Hier konden we raden waar ze voor dienden. Veel wisten we nog wel, maar veel ook niet meer. Zoals een oude snijbonen-molen, een gehaktmolen en zo nog meer.

Daarna gingen we buiten onder een parasol aan een ronde tafel zitten en toen meneer Baars aan een hendel draaide kwamen er uit het midden van de tafel flesjes bier naar boven. De parasol was zo verstelbaar dat je op alle manieren in de zon of schaduw kon zitten. Ongeacht van welke kant de zon scheen.

Het aller interessantste wat we hebben gezien is de eierbakmachine. Hierin kan hij twaalf eieren tegelijk bakken. Met deze machine staat hij ook op braderieën, waarbij hij ook zijn draaiorgeltjes meeneemt. Verschillende uitvindingen van hem staan regelmatig geëtaleerd bij diverse bedrijven en winkels.

De middag was zeer geslaagd. Iedereen vond het erg leuk, vooral omdat er veel dingen te zien waren uit hun jeugd.
Het zien van deze zeer uitgebreide verzameling is alleen mogelijk na telefonische afspraak.

Van het entreegeld gaat er ongeveer 80% naar het KIKA Kankerfonds.


De 26e rolstoelvierdaagse 2012

Voor de 26e keer wordt dit evenement gehouden in Delden en het is de 2e keer dat ik daar aan mee deed. Het spektakel begon op maandagavond, toen werd er voor de snelle jongens een criterium gereden, nou die gaan snel en door de bochten liggen ze bijna naast hun rolstoel.
Op dinsdag morgen begint de eigenlijke vierdaagse. Met een vlaggetje met je afstand erop werden we weggeschoten om aan de tocht te beginnen en iedere rolstoeler had een verzorger of vriend of wat dan ook mee, daarom is het zo super gezellig.

De afstanden die gereden kunnen worden zijn 15, 30, 50 of 70 km. Ook is er voor de kinderen een kids-parcours van 9 km. Elk jaar komen er meer nieuwe mensen bij, de organisatie staat garant voor Twentse gastvrijheid. De vier dagen zijn prachtige ritten door het wonderschone Twentse landschap. Op de routes staan er overal begeleiders die bij de gevaarlijke kruispunten enz. het verkeer stopzetten zodat we veilig kunnen oversteken. Onder begeleiders verstaan we vrijwilligers. De start en aankomst is elke dag bij sporthal 'De Reiger' waar s'avonds ook van alles te doen is.

Op de laatste dag start iedereen op een ander tijdstip zodat we allemaal op dezelfde plek zijn bij café/restaurant 't Hoogspel' om ons daar op te stellen voor het defilé door het centrum van de stad Delden. Dan gaat de muziek voorop en trekt de hele stoet door het centrum van de stad.

En geloof me maar, het is daar de 2e Via Gladiola van Nederland. Bij de sporthal worden dan de medailles uitgereikt, en voor de liefhebbers is er ook nog een blarenbal.

Wil je nog meer weten?
Ga dan naar www.twentserolstoelvierdaagse.nl



Mijn eerste Rolstoel 4 Daagse in Delden 2011

Ja hoor, ga ik voor de 8e keer weer achterover met mijn rolstoel. Lekker, precies zo’n week of zes voor mijn eerste rolstoel vierdaagse in Delden (Twente). Veel last van mijn schouder en arm. Ik had veel pijn en mocht van mijn therapeut voorlopig niet fietsen. Het trainen met de apparaten werd omgezet in een massage. Enkele spieren werden met pleisters gefixeerd. Ze hebben me daar goed begeleid.In de kleine stukjes die ik met één hand reed heb ik ook nog een paar spaken kapot gereden. Maar nadat ik de Firma Jens belde kwam de buitendienstmonteur S. Wilderman bij mij thuis de spaken plus twee nieuwe banden erop leggen, zo was de rolstoel snel op tijd weer top. Op de dag voordat we naar Delden zouden gaan ben ik nog even naar de therapeut gegaan die  m´n schouder in de tape zette. Je merkt wel dat de betreffende instanties goed hun werk hebben gedaan.

Dinsdag 25 juli moest ik vóór 10.30 uur gestart zijn. Nou dan weet je het wel, vroeg op, alles in de auto zetten, toiletstoel, handbike, koffers, toen ikzelf en de rolstoel. Klaar om te vertrekken.
Mijn vrouw had er toen al veel werk opzitten. In de auto de TomTom aangezet, de rit zou 1 uur gaan duren en we hadden nog niet eens een kopje koffie op.
In Delden aangekomen was het verzamelen bij een sporthal je komt dan in een hele andere wereld, allemaal rolstoelen met begeleiders, regelaars en organisatoren. De eerste dag was het even afwachten. Het weer was goed, alleen geen zon. En daar rij je dan met alleen maar rolstoelers met een routebeschrijving, de club van 30 km rijders. Nou, de routebeschrijving had je echt niet nodig, bij alle kruispunten, oversteekplaatsen en bij moeilijke passages stonden regelaars die het verkeer regelden. Je hoefde bijna nergens te stoppen, alleen tijdens de rustpauzes om een bakkie te drinken of een broodje te eten.
 
Dag twee was een dag dat je door de regendruppels heen moest kijken, maar ja dat kon je in dit land verwachten. Het was maar goed dat je een oranje vlag in je rolstoel had. Aan zo´n polyester stang dat zo mooi heen en weer zwiept. Op de vlag stond ook de afstand die je fietste en aan het eind van die dag moest je je vlag weer inleveren. Ook kreeg je een armband met een chipje. Onderweg werd je een keer of drie gescand.
 
Dag drie was een zonnige dag dus dubbel genieten van de mooie omgeving .
 

Twee korte verhalen door Ben
“Hang” bankjes op de Waaldijk in Andelst


Gezellig die twee bankjes aan de Waalbandijk wie ze geplaatst heeft weet ik niet, maar er wordt veel gebruik van gemaakt.
Zelf kan ik er niet op gaan zitten maar op de tegels die er liggen kan ik goed staan met mijn handbike.

Het is een hangplek voor ouderen en gehandicapten geworden, maar wel één waar anderen geen last van hebben.

Het is zeer interessant wat daar te zien is, om de zoveel dagen kun je de brug langer zien worden en tevens is het spectaculair wat daar gebeurt. De een weet het nog beter als de ander.
Zo’n drie keer in de week ga ik daar even kijken, of de werkzaamheden goed vooruit gaan. Er werd door die oude baasjes al geopperd om er een Koek- en Zopi kraam neer te zetten.
 
Maar inmiddels zitten we al een heel eind in november en het is te verwachten dat het weer onderhand omslaat. Dan is het gebeurd met elke dag er op uit, dan worden we gedwongen om meer binnen te blijven vanwege kou en gladheid. Dat is wel jammer want dan moeten we gaan bedenken waar we ons nu mee bezig gaan houden.
Maar er zullen toch nog wel een aantal dagen bij zitten dat het weer het toelaat om toch lekker naar buiten te gaan.


Een gezellige middag kersen eten

Dat was op de middag van 13 juni op een mooie locatie in Herveld. Er was een grote tent neergezet voor eventuele regenbuien, maar dat was gelukkig niet nodig. Nu werd de tent gebruikt om niet in de zon te hoeven zitten. Daar ik waarschijnlijk de jongste was, viel het me wel op dat het sterke ras goed vertegenwoordigt is. Dus zo'n 90% vrouwen die allemaal grijs haar hadden, dat viel me op omdat ze in de tent dicht bij elkaar zaten. Prachtig gezicht al die grijze hoofden, de kersen waren van goede kwaliteit net zoals de hapjes. En de drankjes waren in veelvoud aanwezig. Zelfs het aloude advocaatje was er, en de borrel niet te vergeten.
Het was een geslaagde middag met dank aan de mensen van de Zonnebloem

KIKA KATA* CUP

Even een paar woordjes over deze actie die ten goede komt aan kinderen met kanker.
De organisatie ging uit van een bedrijf dat onder andere voer ontwikkelt voor koikarpers en een bedrijf dat zich bezig houdt met het verkopen van koi’s, diverse filter- en vijver benodigdheden.
De start van het geheel ging via een forum waar men zich op kon geven.
Je werd dan door betaling van € 75,- euro eigenaar van een vis (een echte Karashigoi van Takigawa!). Die vis kon men op zaterdag 8 februari uitzoeken en mee naar huis nemen. Degene die zich het eerst aangemeld hadden, konden ook als eerst hun vis uitzoeken.
De vissen, 65 in totaal waren allemaal van het zelfde soort. Met een zak voer die men daarbij cadeau kreeg, ging iedereen huiswaarts.
De deelnemers  kwamen uit Nederland maar ook uit België en Duitsland. De bedoeling van het geheel is dat je de vis thuis goed verzorgd zodat hij goed groeit .

In augustus moet een foto plus de lengte van de vis worden opgestuurd naar de jury. Tijdens de KOI show in augustus die elk jaar in Arcen** plaats vindt zal de winnaar bekend worden gemaakt.
De hele opbrengst van de koi’s en tien procent van de dagopbrengst ging naar KIKA, verder stond er een collectebus waar velen ook nog hun bijdrage in deden.

* Kata is een merknaam van Koi producten
** Kasteeltuinen van Arcen zijn toegankelijk voor rolstoelers
                                            Ben

De Brug bij de Waaldijk in Andelst

Met de nieuwe brug schiet het al aardig op, volgens mij zijn ze al bij de Waal.
En voor het maken van de rivierpeilers word er een tijdelijk remmingswerk gebouwd, achter dit remmingswerk word de bouwkuip gemaakt.
Vanaf een traverse op de damwand worden de palen aangebracht en de bouwkuip ontgraven.
Eenmaal op diepte wordt er onderwaterbeton gestort en kan de bouwkuip leeg worden gepompt .
Zodra de kuip leeg is kan het betonwerk van de rivierpeilers zelf starten.
Dit klinkt erg technisch maar dit hele verhaal heb ik van het informatiebord gehaald wat daar ter plekke staat.
Het is heel interessant om daar eens te gaan kijken, ik doe dit zelf vrij regelmatig en dan zie je ook hoe snel de vorderingen gaan. Hopelijk krijgen we de komende tijd wat beter weer, er staan wat bankjes dus kun je ook nog van het zonnetje genieten.
                                                                     
Ben
In 2014 is de gehele wegverbreding naar 2x4 rijstroken A50 Ewijk-Valburg gereed.

Onze 2e Vakantie in Turkije met een Dwarslaesie

Na onze eerste ervaring op vakantie naar Turkije in 2008 en met hetgeen toen allemaal niet goed ging hebben wij voorafgaand aan onze tweede vakantie even goed de boel op een rijtje gezet. Dus met onze wensen zijn we naar het reisbureau gegaan. Daar hebben wij alles goed doorgenomen en hebben de mensen daar goed geluisterd, ze zouden de zaken voor ons gaan regelen.

Rolstoelvriendelijk

En dat regelen begint dan met het reserveren van een kamer die voor invaliden is aangepast. Onze vakantie was vijftien dagen naar het resort van W.O.W. Topkapi op zeventien km van Antalya. W.O.W. staat voor World Of Wonders Op een eerdere vakantie waren we bij W.O.W. Bodrum geweest, het resort is ook prachtig maar er zijn daar te veel trappen voor een rolstoeler. Een voordeel met Topkapi Antalya is dat het daar veel vlakker is dus uitermate geschikt is voor rolstoelers. Ze hebben daar tien rolstoeltoegankelijke kamers.

Vervoer

Daarna komt het vervoer met het vliegtuig, want als je geen meter kunt lopen moet je met hulp op je plaats gezet worden. Hier in Nederland hebben ze de tilservice dat zijn getrainde mensen die je dan even vakkundig op je plaats zetten. Hierbij is het wel gemakkelijk als je met het inchecken op de eerste rij komt te zitten. Bij aankomst in het buitenland moet je dus ook weer uit het vliegtuig gehaald worden. De mensen daar doen het wat anders dan bij ons, ze hebben geen personen die daarvoor opgeleid zijn. Er komen mensen die toevallig op dat tijdstip tijd hebben om jou uit de stoel te halen. Vorig jaar lieten ze me tussen de stoelen vallen, maar het is nu goed afgelopen. Met de bus kun je niet mee dus de taxibus stond klaar, een busje waar het voor mij erg moeilijk was om in te komen omdat de stoelen in de bus te hoog zitten in verhouding met de zitting van de rolstoel. Maar met hulp van mijn schuifplank en de hulp van wat Turkse vrijwilligers werd dat even opgelost, Turkse mensen zijn erg behulpzaam. Dus je moet van te voren een taxi regelen dat kan door de reisorganisator, speciaal voor invaliden zoals ik.

Bagage en Medicijnen


Ik had te maken met veel medische bagage. Je mag kosteloos 15 kg bagage meenemen, ik had 30 kg extra. Maar gelukkig dat mijn zuster ook naar hetzelfde hotel ging en voor ons de resterende kilo’s meenam. Het was daarbij ook noodzakelijk om mijn spullen in drie verschillende porties te verdelen zodat als er iets kwijt zou raken je de eerste dagen niet zonder zit. Je medicijnen moet je altijd in je handbagage doen die je de hele reis bij je hebt. Zorg wel voor een doktersverklaring, misschien ook in het engels. Wij hebben nu twee jaar zo’n Nederlandse verklaring bij ons gehad, we hadden het idee dat ze er niets van begrepen maar ik heb nog nergens gelezen of gehoord dat het in het engels zou moeten zijn.
 
Maar alles op een rijtje mag ik wel stellen dat ik samen met mijn vrouw een schitterende vakantie heb gehad in Turkije, het weer was zo’n 25/30 graden dus voor half oktober mogen we niet mopperen. Naar het reisbureau in Zetten (Thomas Cook) zijn we nog niet geweest daar gaan we ook altijd even heen om het geheel te evalueren.
Als u eventuele interesse heeft voor ’t resort Topkapi W.O.W. Antalya inTurkije kunt U met mij contact opnemen voor verdere informatie.

Vakantie in Turkije

De vakantie zit er weer op, met een dwarslaesie is dat elk jaar weer een spannend gebeuren.
Het vooraf plannen en boeken hebben we al in februari gedaan, met de gedachte het anders te doen dan de vorige keer.
Een kamer voor invaliden die we altijd reserveerden hebben we deze keer niet gedaan. We moeten dan altijd weken wachten voor dit goedgekeurd wordt, moeten er ook nog extra voor betalen en het stelt in Turkije niet zo veel voor.
De taxi die we de vorige keer via het reisbureau alvast geregeld hadden bleek achteraf ook niet zo verstandig, ter plekke was het stukken goedkoper, dat scheelde de helft.
 
Terwijl we er dit jaar niet om gevraagd hadden en niet voor hadden betaald was er toch voor ons een aangepaste kamer gereserveerd, waar we dan ook erg verbaasd over waren, maar we vonden het prima.
 
Op de heen en terug reis is het ons niet gelukt om een plaats op de eerste rij in het vliegtuig te krijgen. Dat is wel handig als je niet kan staan en helemaal op je plaats moet worden gebeurd door de speciale tildienst, maar goed we zijn weer thuis en we hebben het verder heerlijk gehad. Lekker bruin en uitgerust.
Denken nu terug met toch wel een beetje heimwee naar het lekkere warme weer in Turkije. We kijken stiekem alweer uit naar volgend jaar.    
     


 
Sociale Media
Volg ons op Facebook Test Bushaltes Driel SGO SGO
Actueel
17-08-2017
SGO Nieuwsblad september 2017
 
16-09-2017
SpierziektenNederland Congres Veldhoven
 
10-09-2017
Special Sports Event